Арзишҳои миллӣ рукни муҳими муқовимат бо терроризм ва ифротгароӣ
Тоҷикистон кишварест, ки дар он халқҳои миллату мазҳабҳои гуногун орому осуда зиндагӣ мекарданд. Аҷдодони мо ҳамеша ба намояндагони динҳои дигар бо эҳтиром муносибат карда, барои ободии Ватан паҳлў ба ҳамдигар заҳмат кашидаанд.Бешубҳа, дар решаи тамоми дастовардҳои бузурги мо дар соҳаҳои мухталифи кишварамон сулҳу оромӣ, ки дар ҷомеаи мо ҳукмфармост, мебошад. Маълум аст, ки имрӯз дар ҷаҳони муосир равандҳои мураккаби ҷамъиятию сиёсй ба амал меоянд. Дар як қатор мамлакатҳои Шарки Наздик ва дигар минтақаҳо шиддати амиқи сиёсӣ, ноустувории ичтимоию иқтисодӣ ва задухурҳои мусалладона cap карда истодаанд. Дар ин мавзеъҳо гурӯҳҳо ва ҷамоатҳои гуногун ба вуҷуд омадаанд, ки бо шиори бунёди «давлати исломӣ»-и ҳақиқӣ амалҳои ошкорои хушунат ва ваҳшиёнаи ғайриинсонӣ содир мекунанд. Ин ҳолат бори дигар собит мекунад, ки сулҳу субот новобаста аз бузургии кишвар, дин ва миллат неъмати бебаҳост.
Дар солҳои охир ҷараёнҳои мутаассиб фаъолияти худро дар байни ҷавонон бо роҳҳои ҷалби муҳоҷирони корӣ, ташкили «ҳуҷайраҳо», паҳн кардани маводи дорои матолиби ифротии динӣ дар шакли электронӣ, таблиғоти интернетӣ пеш мебаранд. Аз ҷумла, дар интернет таблиғоти густурдае вуҷуд дорад, ки созмонҳои террористие, ки худро "Давлати исломӣ" (ДИИШ) ва "Ҷабҳат-ан-Нусра" меноманд, як "гурӯҳи бародарони муҷоҳидин" ҳастанд, ки барои рушди ислом мубориза мебаранд, ки дар натиҷа мусулмонон аз бисёре аз кишварҳои ҷаҳон шоҳиди он ҳастем, ки ҷавонон барои “ҳиҷрат” ва ширкат дар “ҷиҳод” ба қаламрави Сурияву Ироқ рафта, ба сафи ин гурӯҳ мепайванданд.Мутаассифона, бахши муайяни ҷавонон бар ин назаранд, ки ДОИШ воқеан созмоне аст, ки ҳадафаш бо таъсиси давлати исломӣ ба тамоми ҷаҳон паҳн кардани дини Ислом ва барқарории адолат дар ҷаҳон аст. Ин гуна ҷавонон ҷиноятҳои дар минтақаҳои дар боло зикршуда нисбат ба мардум содиршударо амали муљоз барои сохтани хилофати амалї дониста, ба тарки кишваре, ки шаҳрвандонаш осуда ба сар мебаранд, ба таври љиддї иштибоњ мекунанд. Аммо тарки кишвари худ ва саргардонӣ дар дигар кишварҳо, муттаҳид шудан бо одамони бадкирдор, силоҳ ба даст бар зидди кишваре, ки хуни ноф рехтааст, хилофи таълимоти ислом аст. Ду аломати махсусан хавфноки терроризми муосирро ҷудо кардан мумкин аст; аз як тараф характери беш аз пеш берахмонаи гай-риинсонй пайдо карда, аз тарафи дигар андозахои чугрофй пайдо мекунад, ки тасаввур кардан душвор аст. Ба гуфтаи департаменти давлатии ИМА, ҳамасола дар ҷаҳон беш аз 650 чунин ҳодиса рух медиҳад. Ин маънои онро дорад, ки ҳар рӯз дар ин ё он гӯшаи ҷаҳон дастикам ду ҳамлаи террористӣ рух медиҳад, ки ҳадафи он расидан ба ҳадафҳои муайян тавассути бедор кардани тарс дар касест. Чизи хавфнок дар он аст, ки шумораи онхо мунтазам меафзояд.
Беш аз сад созмони террористӣ , ки дар ҷаҳон амал мекунанд, аз иттиҳодияҳои бузурге иборат аст, ки бо силоҳҳои муосиртарин таъминанд. Онхо дар рафти содир намудани кирдорхои гуногун бо хамкорй мекунанд, ахбор мубодила мекунанд, дар мавридхои зарурй ба якдигар ёрии харбй, молиявй ва дигар хел ёрй мерасонанд. Аз бузургтарини ин созмонҳо "ал-Қоида", "ал-Ҷиҳод ал-исломӣ", "ал-Такфир вал-ҳиҷра", "Ҳизбуллоҳ", "Ҳамас" (Ҷунбиши муқовимати исломии Фаластин), "Абу Сайёф" ( Филиппин). , «Ачех озод» ва «Лашкари чиход» (Индонезия), «Харакати мусаллахи исломй» (Алчазоир). Солҳои охир фаъолияти як созмони дигари исломӣ, ки дар сатҳи байналмилалӣ фаъолият мекунад, ҳамчун Ҳизб ат-Таҳрир ал- Исломӣ дар кишварҳои мухталифи ҷаҳон амалиёти террористӣ анҷом дода мешавад. Дигар паҳлӯи таассуфовар дар он аст, ки аксарияти кулли созмонҳои террористӣ ба либоси мазҳабӣ пӯшида, дини мубини исломро ниқоби худ гирифтаанд. Метавон гуфт, ки чунин ҳаракатҳои ифротгаро, ки динро ҳамчун силоҳ истифода мебаранд, ба ҳаёти кулли ҷомеаи башарӣ хатари ҷиддӣ доранд. Аз ин рӯ, имрӯз дар сиёсатшиносӣ мафҳуми нави «амнияти динии ҷомеа» ташаккул меёбад. Коршиносон меъёрҳои илмиеро меҷӯянд, ки моҳияти аслии амалҳои террористии зери ниқоби динро ифода мекунанд. Онҳо даъват мекунанд, ки мафҳуми “терроризми динӣ-сиёсӣ” ҳамчун яке аз чунин истилоҳот бо мазмуну моҳияти ҳуқуқӣ ва эътирофи он дар сатҳи байналмилалӣ истифода шавад.
Дини ислом моро ба некиву осоиштагӣ, ҳифзи сифатҳои аслии инсонӣ даъват мекунад. Вазъи сиёсии имрӯзаи ҷаҳон, мавҷудияти ҷараёнҳои гуногуни ифротгароёна, ки ба сулҳ таҳдид мекунанд ва нияти аслии онҳо афрӯхтани оташи ҷанг дар рӯи замин ва ҳукмронии ҷаҳон аст, бояд ҳар як фарди бошуур аз чунин ҳолатҳо аз ҷиҳати идеологӣ эмин бошад. Имрӯзҳо тавассути шабакаҳои иҷтимоӣ паҳн кардани маводҳои таблиғи ғояҳои гуногуни зараровар бо мақсади сиёсӣ ба заҳролуд кардани шуури насли наврас нигаронида шудааст, масалан, аксарияти онҳое, ки ба ҳаракатҳои ифротӣ шомил мешаванд, шаҳрвандони то 30-сола мебошанд, қонунҳои мо муқаррар кардаанд, ки ба нигоҳдорӣ ва паҳн кардани нашрияҳои ифротӣ, видео ва дигар маводи ифротӣ машғуланд, ба ҷавобгарии ҷиноятӣ кашида мешаванд. Иддае аз ҷавонон надониста ба сомонаҳое, ки ин гуна маводро паҳн мекунанд, мезананд, онҳоро зеркашӣ карда, ба дӯстонашон мефиристанд, зеро ин корро намекунанд. фаҳмиши дуруст доранд ва аз ин рӯ нохост ҷиноят содир мекунанд.
Ҳамчунин, ҷараёнҳое, ки дини исломро ба унвони ниқоб истифода мебаранд, воқеан душманони ислом мебошанд, ҷудошавӣ ба фирқаҳо дар дин сахт интиқод карда мешавад, гурӯҳҳои террористӣ ба наслкушӣ, куштор дар ислом махкум шудааст, махсусан кирдори камикадзеҳо дар Қуръони карим ва ҳадисҳо маҳкум шудааст .Агар хоҳем, ки сулҳ дар тамоми рӯи замин бошад, аввал бояд фаҳмиши ислом, имони худро пок созем ва ба акидаҳои ботил пайрави накунем.
Мо имрӯз ҳам баъди дидани ҷангҳои хунин ва қатлиҳое, ки дар мамлакатҳои Шарқи Наздик ва дигар мамлакатҳо ба амал омада истодаанд, мо бояд Ватани худро аз қувваҳои бадкасби беруна ҳифз карда, ҳаёти осоиштаю осуда ба cap барем. Ҳифзи арзишҳои чандинасраи миллию динии худ, омӯхтани мероси бебаҳои аҷдодони мо, ки дар рушди илму фарҳанги ҷаҳонӣ саҳми бузург гузоштаанд, ва тарбияи ҷавонон ҳамчун инсони комил дар асоси он яке аз шартхои муҳими таъмини муҳити мӯътадили ичтимоию маънавии ҷамъият мебошад. Воқеан, дар кишварамон таҳти роҳбарии Сарвари давлатамон ҷиҳати ҳифзи покизагии дини муқаддаси мо, омӯхтани мероси илмии донишмандони бузург, ки дар ривоҷу равнақи дину фарҳанги динӣ саҳми бузург гузоштаанд, корҳои васеъмиқёс амалӣ карда мешаванд. Маданияти исломӣ, ободу зебо гардонидани зиёратгоҳҳо ва бунёди масҷиду мадрасаҳои нав.
Дар арсаи байналмилалӣ созмонҳои мухталифи ифротӣ ва террористӣ алайҳи мардуми ҷаҳон хунрезӣ мекунанд, кӯшишҳои таблиғи ғояҳои онҳо дар байни шаҳрвандон, бахусус ҷавонон, барои пур кардани сафҳои онҳо фаъолона сурат мегирад. Ҳамчунин, дар баробари ин, ки интернет ба як ҷузъи ҷудонашавандаи зиндагӣ ва зиндагии башарият табдил ёфтааст, тавассути шабакаҳои иҷтимоии интернет на танҳо бо ҳадафҳои нек, балки бо паҳн кардани ақидаҳои онҳо, ки тафаккури мардумро хароб мекунанд, терроризмро, ифротгароӣ, бесарусомонӣ дар давлатҳо ва ба имрӯзу фардои тамоми башарият таҳдид мекунад. Гурӯҳҳое, ки фаъолияти худро пурзӯр мекунанд, ҳамчун хатаре хизмат мекунанд, ки ба рушди ҷомеа таъсири манфӣ мерасонад.
Дар баробари ин, дар мактабҳои таҳсилоти миёнаи умумӣ ва литсей-коллеҷҳо, мактабҳои олӣаз фанҳои «Диншиносӣ», «Таърихи динҳои ҷаҳонӣ» дар бораи чанд дин ва ибодати онҳо маълумоти муфассал дода шуда, инчунин дар ин фанҳо инсондӯстӣ, ватандӯстӣ , эҳтироми волидайн, бояд гуфт, ки мавзӯъҳои зиёде бо мисолҳо аз оёти Қуръон, ҳадис ва ривоятҳои дорои мазмуни мухталифи мазҳабӣ вуҷуд доранд, ки барои комил шудани эҳсоси меҳру муҳаббати байни одамон хидмат мекунанд. Дар замони ҷаҳонишавии имрӯза ифротгароӣ, терроризм, «фарҳанги оммавӣ» падидаҳои гуногун ба ояндаи башарият хатари ҷиддӣ доранд.
Ҳамчун модари се фарзанд гуфтаниам, ки ӯ як мутафаккири бузургест, ки дар таълиму тарбияи фарзандон, рафтори нек, тарзи ҳаёти солим дар дилу шуури онҳо, эҳтиром ба арзишҳои миллӣ ва умумибашарӣ саҳми бемислу монанд дорад. , инчунин барои харҷониба тарбия ёфтанашон ба фикрам аз хурдсолӣ, яъне аз оила ҷорӣ намудани мероси ниёгонамон самараи самарабахш хоҳад дод.
Абдуназарӣ Мавзуна, устоди ДДХ ба номи академик Б.Ғафуров