Зоғи сиёҳ парвоз дорад?
Дар фазои ноорому сарди фасли сармои Аврупо ҳавои муҳит тундаомезуқавоқи осмони тирарӯйтанҳо барфу ях тӯҳфа мекунад. Зиндагии мардуми таҳҷоӣ баъзе мушкилотҳои нав пайдо кардаасту ҳукуматдорони маҳаллӣ дар ҷустуҷӯи ҳаллу фасли ин мушкилотҳои ҷомеаи худ мебошанд. Алҳол, аз муҳоҷирони иҷборӣ безор шудаанду намехоҳанд, ки нафарони бегона ҳаёти осудаи онҳоро халалдор созанд.
Раванди ҳузнангези афзоиши ҳамҷинсгароёнро дар Аврупо эҳтимолан омезишимуҳоҷирони АфриқовуАфғонистоншояддавое гардад!Ё баръакс, теъдоди ноҷинсонихуносо зиёд мегардад? Зеро, дар фазои Аврупо тӯдаи сироятзодаиифротӣ – аъзои ҳизби наҳзати Ислом бо сардории Кабирии маълуни маккор иқомат доранд, ки тамомивуҷудашон нопоку муртад аз бадахлоқиашон мебошад. Тӯдаи мазкур манбаи паҳншавии ғояҳои палиди ифротӣ, амалҳои муғризонаи хиёнатпешаӣ ва амсоли онҳомебошанду хушбахтона аксарияти мардуми олам аз чунин тоифа ҳазар доранд. Мутаассифона,то ҳолнафароне низ вомехӯранд, ки фирефтаи ҳилаю макри авомфиребонаи Кабирию ҳамтӯдаҳояш мешаванд.
Насли ҷавону нафарони раҳгумзадаро даъват менамоям, ки сараввал аз ҳолномаи Кабирию ҳаммаслаконаш, таърихи ҳизби мамнӯи наҳзат, номивазкуниҳои онон хуб омӯзанду баъдан хулоса бароранд. Он гоҳ огоҳ мегарданд, ки Муҳиддин Кабирии мазҳабфурӯш бо маблағгузории ҳоҷагони аҷнабӣ тӯдаи ифротзадагони разилро ҷамъ овардаба Ватани аҷдодӣ хиёнатро пеша кардааст ва талабгори ғасби давлатдорӣ аст. Нияти нопоки ӯ ва ҳамтӯдаҳояш мубаддал сохтани давлат ба манбаи сармояи беканор ба кисаашонмебошанду шукронаи Офаридгору ҳукумати кишвари маҳбубамон, ки ҳеҷ гоҳ ба чунин мақсад нахоҳанд расид. Чунки, нияти муғризонаро анҷом шармсорию рӯсиёҳист.
Таърихи қадимаи миллати тамаддунсозу фарҳангсолори тоҷик исбот менамояд, ки дар ҳама даврузамон, нафареё тӯдае, ки ба кишвари тоҷикон чашми бад андӯҳтааст, ҳатман нокому дучори бало мешавад.
Дар фазои Аврупо парвоз доштани зоғи сиёҳ бо қар -қари доимӣ нишонаи наздикии марги ҳаштпоёни наҳзати ифротзадаро дарак медиҳад. Бинобар ин, набояд нафаре ба ин тӯдаи балозада шомил шаваду умри худ барабас созад. Зеро, оқибати наҳзатиёни палид танҳо шармандагиву расвоӣ, ватангадову зор ба кафан шудан асту халос! Аз ин лиҳоз, фарди солимақлу солимандешто тавонад мебояд решаи чунин ҳаштпоёни миёнкаҷро барканаду ҷомеаи солимро аз ин разилон пок созад.
Собиров М.С.-дотсенти кафедраи экология ва ҳифзи табиати факултети геоэкология ва туризми МДТ “Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров”