Сайёҳи бетӯша!
Фарди солимақлу худотарс пайваста амалу гуфтаҳои худ дар тарозуи ақлу диёнат баркашида хавфи онро дорад, ки дар охират тӯшааш зиёд аз адлу имон бошад. Мутаассифона, на ҳама афрод чунин тафаккури солими зеҳнӣ доранд. Зеро, ба мушоҳида мерасад, ки нафарони баднафси тобеъю побанди шайтони лаин бо осонӣ хоки поки Ватан, меҳру муҳаббати макони аҷдодӣ ва арзишҳои дигари олии инсонӣ бар ивази маблағе бадал кардаанду тӯтивор гуфтаҳои хоҷагони маблағгузорашон такрор мегӯянд. Ҳақиқати аёни чунин ҳол дар пахши “Минбари муҳоҷир” инъикос меёбад., ки барандааш ҳамҷинсгарои ашаддӣ Иқболбии ҳаромзада мебошад.
Ваҷоҳати ҷоҳилонаву лафзи қабеҳи чаласаводи Иқболбӣ шахси бофарҳангро ба ғазаб меоварад, ки чӣ тавр метавон чунин палидонро тамошо карду шунид?! Охир, саропо суханҳояш бофтаю сохтаанд! Ин бузаки бечора дар чарогоҳи бегона мечараду маҷбур нидои чӯпон иҷро кунад! Дар акси ҳол, чӯпон ин Иқболбии бузро аз чарогоҳи серғизо маҳрум карда дар оғиле бо панҷараҳои оҳанӣ ҷой медиҳаду ғизояш “атала” хоҳад буд!
Иқболбӣ маҷбур аст, ки имрӯз тӯтиву пагоҳ рӯбоҳ, рӯзи дигар чуғзу мурғак бошад. Бо фитнагариву дасисабозӣ донае дарёбаду зиндагӣ кунад. Барои дона аз чӯпону хоҷагон имону Ватан фурӯхтааст, хусусан, ки номусу орият аз аввал надошт! Баъд чӣ тавр метавон овози бузак шуниду бовар ба он кард?
Наҳзатиёни палиди ватанфурӯши хоин пайваста минбару мавқеъ иваз мекунанд, ки гӯё бӯқаламуни беустухон бошанд!? Ҳайфи шири модару хоки пок онҳоро! Агар, заррае ҳисси инсонӣ медоштанд, андеша мекарданд, ки халқу миллат, Ватан ба чӣ бадал сохтанд? Дар охират оташи дӯзах фарогирашон мешаваду чӣ сазо мебинанд?
Кӯтоҳандешони ифротзадаи наҳзатироақлу тамизе нест, ки дарки ҳақиқаткунанд! Ҳатто, воқеияти ҳолро бо биноӣ дида баҳои ҳаққонӣ дода наметавонанд. Ё пардаи чашмашон боби ҷарроҳӣ бошад? Аҷиб он аст, ки ҷарроҳашон ҳамон хоҷаи чӯпонтаборашон мебошад, ки барои онон натиҷаи ҷарроҳӣ чӣ мешавад, фарқенадорад! Беҳуда нагуфтаанд, ки:
Мискин харак орзуи дум кард,
Ноёфта дум ду гуш гум кард.
Аз маркаби боркаши заҳматкаш шояд малол ояд аз ин сатрҳо? Зеро, бузакони наҳзатӣ аз маркаб пасттаранду ору номус, шаъну шараф надоранду надонанд! Саропои наҳзатиёни муғризи палид танҳо дасисаву фитна, иғвою фиреб асту ҷойи мувофиқе дар майнаи пучи онҳо ба ақлу тамиз, фаҳму фаросат, дарки воқеият намондааст! Ҳайвонтинати одамсуратанду аҳли вуҳуш аз онҳо беҳтаранд! Дар организми ҷомеа наҳзатиён, чун кӯррӯда узви зиёдатӣ мебошанду мебояд аз онҳо ҳар чӣ тезтар ҷомеаро пок сохт.
Наҳзатиён қудрати тағйир додани мафкураи солими ҷомеаро надоранду танҳо чанде нафарони соддалавҳу чаласаводро гумроҳу сарсон, овораи ҷаҳон месозанду халос! Биёед сарҷамъу якдилона наҳзатиёнро нобуд созему насли ҷавон аз онҳо эмин нигоҳ дорем!
Собиров Мурод Собитҷонович-дотсенти кафедраи экология ва ҳифзи табиати факултети геоэкология ва туризми МДТ “Донишгоҳи давлатииХуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров”
Абдухолиқзода Музаффар Абдухолиқ –дотсент, декани факултети геоэкология ва туризми МДТ “Донишгоҳи давлатииХуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров”