Паймоншикананд, наҳзатиён
Халқи тоҷик ҳикмату мақолҳои хуберо дар хазинаи каломи худ дорад: “гӯшт бе устухон намешавад!”. Бар ҳақ, халқи тоҷикро дар миқёси ҷаҳон аз аҳли китоб медонанду фарҳангу тамаддун ва таърихи ин миллатро илми ҷаҳонӣ ба хубӣ эътироф кардаанд. Ҳатто фалсафаи сулҳи тоҷиконро созмонҳои бузурги ҷаҳонӣ мавриди омӯзиш қарор додаанд, ки боиси ифтихори ҳар як сокини ватанпарасти кишвар аст!
Вале, боиси афсӯсу надомат аст, ки аз аввали соҳибистиқлолӣ то ба ҳол ин халқ чунон хоинону ватанфуршонро дар бар дорад, ки кас ангушти ҳайрат мегазад, ки то ба кай ин нобакорон лоф мезада бошанд... Аслан мо аз лофзаниву сафсатбофии ин афрод ҳаргиз намеҳаросем!, вале баҳрашон аз Ҳақ талаб дорем, ки инсофашон диҳаду ақли солим... дигар бар ҳолашон хандидан мемонаду гиристан... ханда аз лофзаниҳои беҳудаашону “аз пашша филсохтанашон”, гиря аз беақлии ин мардуме, ки худро Паймони миллӣ хондаанду кадом аҳдро паймон кардани бошанд? Аслан мушоҳидаҳои чунин мухолифони ҳама гуна кишварҳо нишон медиҳад, ки ин гуна хоинон маҳз бо ана ҳамин хел мазмун гуруҳ боз мекунанд, фикр мекунанд, ки бо “миллӣ” ном гирифтани гуруҳашон “харидорашон” фузун мегардад. Вале, як фактро ба инобат намегиранд, ки ин халқу ин миллат он халқе, ки солҳои навадуми қарни гузашта буд нест, ҳама бо чашми ақли худ найрангҳои шумоён наҳзатиёнро ба хуби дарк карду маззаи онро чашид.... ва ҳаргиз фирефтаи фиребу сафсатаҳои дуруғини шумоён нахоҳанд шуд!!! Оғои Кабирӣ, ки худро роҳбари “Паймони миллӣ” мегиред, ба атроф бингаред, дар атрофи шумо киҳо ҷамъ гардидаанд?, танҳо ҳамон нафароне, ки побанди ягон мол ҳастанду беше не!, онҳо ҳаргиз меҳанпараст нестанд, онҳо аз кӯчаи аҳду паймон ҳаргиз нагузаштаанд, пас бо кадом роҳ шумоён инмиллатро паймон доданӣ ҳастед? Мо кайҳост, паймони миллии худро дорем, ки унвони олиро насб кардаем: ВАҲДАТИ МИЛЛӢ!
Ва бо ин Ваҳдати худ ифтихор дорем!
Оқо! устухони хоҷагони худ шудан гиред, мо кайҳост ҷониби онҳо ҳавола додаем!
Шамил Назарзода – устоди ДДХ