Муноқишаи марзӣ доғи кишварҳои Осиёи Марказӣ
Муноқишаҳои марзӣ имрӯз яке аз масъалаҳои мубрами рӯз аст. Аз набудани фарҳанг, маданият, нажод кишвари бетамаддуни Қирғиз доимо бадхоҳи дигар ҳамсарҳадҳояш аст.Кишваре, ки сулҳу суботи ҳамсоядавлаташропазируфта наметавонад дар кишвари худ низ фазои оромиро нигоҳ дошта наметавонад.
Аҳдшиканӣ ва низоъ иғвои навбатии Қирғизҳо боиси моҷарои дар сарҳади Тоҷикистону Қирғизистон гардид. Моҷаро шоми 16 уми сентябр дар маҳаллаи Баҳори Ҷамоати деҳаи Овчи Қалъачаи ноҳияи Бобоҷон Ғафуров рух дод. Ба гуфтаи намояндагони мақомотҳои қудрати бар асари тирпаррорнии марзбонони қирғиз полковники тоҷик Рустам Убайдуллоевва инчунин сарбозон Рамазон Исмоилов ва Ғиёсиддин Суванов ба ҳалокат расиданд. Дар ҳудуди майдони варзиши ин маҳал, ки минтақаи баҳсӣ ба ҳисоб меравад, ҷониби қирғиз сохтмони постгоҳи низомиро шурӯъ кардааст. Ва мақомот мегӯяд, ки ин кирдор хилофи созишнома сурат гирифтааст, ки қаблан миёниТоҷикистону Қирғизистон ба имзо расидааст. Мувофиқи он дар минтақаи баҳсӣ ва аломатгузорӣ нашудааст ва корҳои сохтмони манъ аст.
Дар ҳақиқат Раёсати Қӯшунҳои сарҳадии давлатии амнияти миллии ҶТ ҳушёриву зиракии худро истифода намуда тавонистанд баъзе маълумотҳоро дар бораи аҳдшикании ҳамсоядавлат ба самъи мардум расонида бошанд.
Мардуми тоҷик дар ягон давру замон аввалин шуда ба сари касе тир накушодааст. Воқеаҳои рӯзҳои охир нишон дод, ки ба ҷои бо муросо аз рӯйи аҳдибастаи тарафайн корҳои сарҳадиро ба тартиб биёранд, баръакс иғвогариву дасисабозӣ карда оромии сокинони ҳар ду кишварро халалдор менамоянд.
Ҳоло марзу бим аниқ шавад баъд оварда мешавад, ҳамон сарҳадбонону сохтмони камингоҳҳои оташфишон, сохтмони хандақҳо овардани тӯпу туфангҳоро, ҳамаи ин боиси нооромии сокинони дар марзи қирғиз истиқомат дошта гардида истодааст.
Мардуми тоҷик он рӯзҳои мудҳишро, ки моҳи сентябр ба вуқӯъ пайваст, гиряи модарони аскарбачагони ғӯрамарг, кӯдакони хурдсол, падарону модарони аз тиру туфанг ҳалок гардидаро то ҳол бо ашки сӯзон ёдоварӣ мекунанд.
Ҳамсоя ба ҳаққи Худо баробар аст, эй ҳамсояи “азиз” ба худ биёед, наход то ҳол ҷанг ва оқибати онро дарк накарда бошед.
Мардуми қирғиз солҳои аввали соҳибистиқлолии кишвар ба мо дасти ёрӣ дароз карда буд, аз як ҷӯй об мехӯрдему аз як ҳаво нафас мегирифтем. Рафтуомаду тиҷоратии ин ду ҷумҳурӣто ба сари қудрат омадани баъзе роҳбарони қирғиз чашматонро кушоед ба атроф нигоҳ кунед, нагузоред, ки чунин постҳоибемаъниро, ки боиси ваҳму тарси фарзандонамон мегардад, гузошта бошанд.
МаликаиХубон