Мо тоҷикон ҷангхоҳу ҷангҷӯ нестем

Ҳаводиси чандин солҳои охир марз ва даргириҳои сарҳадбонони тоҷику қирғиз, ки мутаассифона, аз ҳарду ҷониб ҳам талафоти ҷонӣ дошт, як бори дигар собит месозад, ки ҳеч чиз муқаддамтар аз сулҳ нест.

Мушкилоте, ки солҳо мавзӯи мубрами марзҳои ду тараф гардидааст, зиндагии имрӯзиён, алалхусус онҳоеро, ки дар минтақаҳои марзӣ зиндагӣ мекунанд, ба ташвиш овардааст, ки дар ҳамсоягӣ зиндагӣ дорад, бояд миллатҳои ба ҳам дӯсту бародар бошанд, ба расму русуми гузаштагон эҳтироми баланд гузоштан аз анъанаҳоест, ки ҳамеша мадди назари имрӯзиён, махсусан миллати қирғиз бояд бошад.

Қирғизи бехонумони разил доимо хоҳиши ҷангу ҷидолро дошту бо роҳбарии баъзе аз афроди шайтонсифаташ худ доимо даъвоҳои беасосро пеш оварда, бо дасти доираҳои махсуси сиёсиаш тез-тез ва ҳадафмандона бо ҳар баҳонае вазъияти марзиро тезу тунд карда, ба ҷанг мекашанд.

Мо тоҷикон ҷангхоҳу ҷангҷӯ нестем. Ҷониби қирғизҳо ҳам дарк менамоянд, ки мисли ҳамешагӣ дар баҳсҳои марзӣ мағлуб меоянд, чуноне ки мегӯянд, офтобро ба домон пӯшонида намешавад ва даъвои беасоси қирғизро ҳам ҳамин хел қабул карда намешавад.

Ҷойи нигаронист, ки расонаҳои хабарии Қирғизистон, чӣ давлатию чӣ ғайриҳукуматӣ, ҳодисаҳои нангини марзро, ки аксаран аз ҷониби шаҳрвандони бехиради кишвари худашон сар мезананд, пӯшиши яктарафа медиҳанд ва ҷониби моро ҳадафи таънаю маломат қарор медиҳанд. Вале сабру таҳаммули моро ҳам ҳадду андозаест. Иғвогарони ҷониби ҳамсоя бояд донанд, ки рӯзе барои ҳар қатра хуни дар марз рехта ҷавоби сангинеро хоҳанд дод.

Роҳбари кишварамон, таҳти сарварии муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон доимо таъкидан мегӯянд, ки барои ҳалли низоъ дар марзи Тоҷикистону Қирғизистон аз роҳҳои дипломатӣ ва сиёсӣ тибқи меъёрҳову санадҳои қаблан ҳосил гардида, анъанаҳои неки ҳамсоядорӣ, бо ҷалби мақомоти маҳаллӣ аз ҳарду ҷониб истифода бурд ва баҳси марзро хотима бахшид.

Абдуназарӣ М.К. - cармуаллимаи кафедраи геоэкология ва методикаи таълим