Маҳфили ноҷинсон
Ҷараёни ҳаёти ҷомеа қонуниятҳои навиштаву нонавишта дорад, ки маҳз ин ҷараён инъикосгари аксарияти амалҳои фардӣ мебошад. Дар радифи қонуниятҳои нонавишта шунидам, ки тӯдае аз ноҷинсони худозада дар мотамсарои Аврупои исёнгар маҳфиле бар таҳқиқу ситоиши ҳомии боэътимоди худ - Иблиси малъун барпо кардаанд, ки ташаббускору ғоягузораш роҳбари ташкилоти мамнӯи террористию экстремистииҳизби наҳзати ислом, ки табдили ном ба “Паймони миллӣ” кардаанд, Муҳиддин Кабирии мунофиқ мебошад. Баҳри таҳкими муҳиту рӯҳияи ЛГБТ – чиёни ноҷинс мавзӯи таҳқиқии маҳфилро “Иблис мансуби кадом ҷинс аст” интихобу муқаррар кардаанд. Зеро, аз муҳити зисти палидолуди Аврупо баҳраманд шудаанду ғайр аз таҳқиқи ҷинсии ҳамсафоаш худ кори дигаре надоранд. Ин аз барабас рафтани ҳамаи амалҳои иғвоангезиву дасисабозӣ, бӯҳтонбофиашон гувоҳӣ медиҳад, ки барои ин тӯдаи ифротзадаи ватангадо нанговар асти одати ҳаррӯза!
Барандаи маҳфил Кабирии мазҳабфурӯш бо ваҷоҳати рӯбоҳона ба афроди ноҷинсони ҷамъомада муроҷиат намуда иброз дошт, ки оид ба кадом ҷинс – нарина ё модина тааллуқ доштану шайтони лаин андешаҳои худ баён намоянд!. Барои ман ҳайратовар ду чиз аст. Яке чӣ зарурате ба муайян кардани ҷинсияти Иблис бошад ё фарзандонисодиқаш мехоҳанд дараҷаи Иблисронисбат ба худ аниқ кардаанд? Баъдан, чӣ тавр нафароне, ки то ҳолҷинсияти худро то ба охир аниқ намедонанд, ҷинсияти объекти дигарро муайян карда метавонанд? Ҳамаи ин падидаҳои омӯзиши ҷинсияти Иблис киноя ба худи наҳзатиёни палидолуд ҳаст, ки то ҳол гирифтори ноҷинсӣ мебошанд.
Ҳанӯз дар маҳфил баҳсу мунозираҳо тафс нагирифтаву ягон фикри аниқе пайдо нагашта буд, ки аз дар Иқболбии моҳлиқо (собиқ Муҳаммадиқболи Садриддин) бо ҷилваи ишваомез ворид гашту майли ҳамҷинсгароии ҷамъомадагонро бедор кард. Тӯдаи палидони ноҷинс аз дидори Иқболбӣ мавзӯи маҳфил фаромӯш карданду майлу хоҳишҳои дигар рӯё намуданд. Аввало, худи Кабирии муртад оғӯш ба Иқболбӣ кушодаву ба бӯсобӯсии маҳрамона истиқболи ӯ кард. Маҳфил мавзӯи худ боқӣ гузошту ҳама ба ситоиши ҳунарнамоиҳои нанговару беномусонаи Иқболбӣ дар шабакаҳои иҷтимоӣ сар карданду ба ваҷд омаданд, ки ҳамсафи чунин палиди гузарои ноҷинсу нохалаф ҳастанд. Бори дигар исбот гардид, ки мавқеъю майна, тафаккури наҳзатиён лағжанда асту дар ҳама ҳолат ноустуворанду хоҷагони аҷнабии маблағгузорашон аз ин хислатҳои ландаҳуронаи наҳзатиён моҳирона истифода мебаранд.
Аҷиб он аст, ки Кабирии муттаҳами маккор бо андешаи худ мехост ҳамсафони чоплусашро ба худ ҷалб намояду сархушӣ кунад ва ҳаловат барад. Аммо, ҳавою ҳаваси Иқболбӣ ҳамаро парешону яксон кард ва то ҳозир муайян нест, ки Иблис мансуби кадом ҷинс асту иблиссифатонро падар аст ё модар? Ана ин аст, мавзӯи ягонаи баҳсии наҳзатиёни разил, ки мехоҳанд асли пайдоиши худ дарёбанд?!
Собиров М.С.-дотсент, мудири кафедраи экология ва ҳифзи табиати факултети геоэкология ва туризми МДТ “Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров”
Абдухолиқзода М.А. – дотсент, декани факултети геоэкология ва туризми МДТ “Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров”