Ирсият инкорро намепазирад!
Давоми давраи ташаккул ва рушди халқу миллатҳо баъзе урфу одат ва анъанаҳои муфид барои ҳаётгузаронӣ дар ҷомеаи мутамаддин реша давонидааст, ки онро метавон шабеҳи ҷойгиршавии онҳо дар қалби миллатҳо ҳамчун нишонаи ирсияти онҳо пазируфт. Чунин шаҳодати ирсият дар миллати тоҷикро андарзҳои авастоӣ ба мисоли “пиндори нек, гуфтори нек, рафтори нек” ва ҳоқазо ифода менамояд. Лекин, илми табиатшиносӣ исбот намудааст, ки дар қонуниятҳои ирсӣ баъзе ихтилофҳои ҷузъиётӣ мавҷуданд, ки одатан мардум онро “хуни ҳаром” мешуморанд, ки сазояш халосӣ аз он мебошад. Фарде, ки “хуни ҳаром”- они зиёд шудааст, солим несту бар замми он пайдоишаш нопок аст, “ҳаромӣ” дониста мешавад ва аз ӯ нашояд интизори амали неке гардид. Дар ҷомеа иддае аз чунин афрод ҳамеша вуҷуд дораду онҳоро чун алафи бегонаи киштзори зироати маданӣ бояд решакан кард. Вагарна, ҳаромзодагон ба ҷомеа омехта шуда дигаронро низ олудаи заҳри нопоки худ месозанд.
Омӯзиши амалҳои нопоку палидонаи ташкилоти террористию экстремистии ҳизби наҳзати Ислом давоми таърихи мавҷудияташ гувоҳӣ медиҳад, ки ҳизби мазкур ва аъзои манфури он ҳамеша баҳри пешбурди ғояҳои ифротӣ бо ҳидояти хоҷагони хориҷии маблағгузорашон машғул будаанд. Тафриқаандозиву сангпартоӣ ба роҳбарияти қонунии Тоҷикистон ва нодида гирифтани дастовардҳои ҷомеаи меҳнатқарини Ватани маҳбубамон худ далели он аст, ки наҳзатиён ба ирсияти миллати фарҳансолору тамаддунофари тоҷик ҳеҷ иртиботе надоранд ва онҳо ҳуқуқи маънавии баромадгӯи аз номи миллати тоҷикро сазовор нестанд. Агар хуни ҳаром намедоштанд, ҳеҷ гоҳ хиёнату ватанфурӯширо ихтиёр намекарданд. Зеро, унсурҳои ирсӣнамегузоранд, ки фарди солимақлу покзот ғайр аз муҳаббат ба Ватан, посдории анъанаҳои ниёгон, садоқат ба миллат чизи дигареро ихтиёр кунад. Ирсият азалиюабадӣ мебошад ва такомули он низ бар дӯши инсонҳои мутафаккиру соҳибхиради ҷомеа мебошаду тамоми ҷомеа мебояд нисбати нопоку палидони наҳзатӣ фаъолияти густурдаро ба роҳ монад. Вагарна,тӯдаи нобакории палиди наҳзатӣ бархе азфардҳои ҷавони камтаҷрибаи ноустуворро фирефта гумроҳ месозанд ва хуни ҳароми худро омезиш медиҳанд.
Афроди хирадманду оқили миллатро зарур аст, ки дар ҷодаи муқовимат бо наҳзатиёни ифротӣ ва тӯдаи дигари ифротгарро ҳамеша истодагарии шадидзоҳир намоянду хасми нопокро нобуд созанд ва ҷомеаро ба сӯи дастовардҳои умумибашарӣ раҳнамо бошанд.
Собиров М.С.-дотсенти кафедраи экология ва ҳифзи табиати факултети геоэкология ва туризми МДТ “Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров”