Ҳама дар назди қонун баробаранд!
Дар тӯли чанд ҳазорсолаҳо принсипҳо ва хусусиятҳои демократияро мутафаккирон ва олимони самтҳои гуногун, аз файласуфҳо ва ҷомеашиносон то ҳуқуқшиносону сиёсатшиносон муайян ва тафсир мекарданд. Имруз маълум аст, ки барои инкишофи бомуваффакияти демократия, пеш аз хама, заминахои иктисодй, ичтимой, сиёсй ва мадании чамъият заруранд.
Аммо яке аз монеахо дар рохи демократия махалчигии гуруххои муайяни ичтимоии чомеа ё шахсони алохида мебошад. Дар Тоҷикистон ин тамоюл дар солҳои 90-уми асри XX бештар зоҳир мешуд, аммо имрӯз мо метавонем коҳиши сатҳи маҳалгароиро дар кишвар мушоҳида кунем, аммо зуҳури ин падида бешубҳа метавонад боиси рукуди рушди муносибатҳои сиёсӣ ва умуман хочагии халк. Агар демократия ба шарте инкишоф ёбад, ки хар як гражданин, сарфи назар аз махалли аслй хукуки коргар буданро дошта бошад, пас дар сурати махалчигй на сифатхои кордонй ва ташкилотчигии шахе, балки аз махалли ин ё он махал таргиб карда мешавад.
Ёдовар мешавем, ки ҷанги шаҳрвандӣ дар Тоҷикистон ба кишвар хисороти бузурги моддӣ ва маънавӣ расонд. Зиёда аз як миллион нафар гражданинхои республика гуреза шуданд, ки дар байни онхо бисьёр мутахассисони сохибтачриба ва баландихтисоси сохахои гуногуни хочагии халк хастанд. Даххо хазор гражданинхо курбони ин чанги бемаънй гардиданд. Таназзули саноат, илм, маориф, маданият ва дигар сохахои саноат низ бо хамин чанг алокаманд аст. Ҷумҳурии Тоҷикистон то ҳол аз оқибатҳои ҷанги шаҳрвандӣ, ки аз хароби ва хисороти бештари ин ҷанг сухан меронад, пешгирӣ мекунад.
Аз ин рӯ, имрӯз барои бомуваффақият ташаккул ва рушди демократия, волоияти қонун ва ҷомеаи дунявӣ дар Тоҷикистон, барои ваҳдати миллат мубориза бо маҳалгароиро дар сатҳи тамоми ниҳодҳои иҷтимоӣ ва сиёсӣ инкишоф додан ва тарбия кардан зарур аст. .
Ва мо ватандўстони асили Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳастем, ки дар ҷумҳурӣ нидо мекунем, ки низоми мавҷударо дар Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки дар воқеият ба мо тамоми ҳуқуқу озодиҳои шаҳрванд кафолат дода шудааст, барои таҳсил ва кор тамоми шароит фароҳам оварда шуда, ба манфиати тамоми халк ва хар як оила дар алохида. Ва мо қавл медиҳем, ки бо меҳнати халоламон насли арзандаи ниёгони бузурги таърихии худ хоҳем шуд ва ба ҳар як нерўи мухолифе, ки зери пардаи "ҳуқу озодиҳоямон" талош дорад, моро аз як саодати саодатманд маҳрум карданӣ мешавад, ҳар гуна ҷавоб медиҳем. оянда ва ба мо маргу харобй меорад.
Имрўз метавон гуфт, ки дар асри бисту як давлатҳои зиёди ҷаҳон нерўи энергетикӣ, иртиботот ва амнияти озуқавории худро кайҳо тасмим гирифтаанд ва ё инкишоф медиҳанд, вале барои мо ҷанги шаҳрвандӣ зарбаи бузург буд, ки акнун мо бояд бунёд кунем. ва ҳама чизро аз нав инкишоф диҳед. Ҳамчунин бояд таъкид кард, ки кишвар ва мардум дар даврони истиқлолият бо вуҷуди мушкилоти зиёде, ки сари мардуми мо омада буданд, тавонистаанд ба хотири ободиву ободӣ, барои ҳифзи миллат тавоно ва ирода пайдо кунанд. ояндаи насли афзояндаи мамлакат, ки аз маданияти баланд ва мачмуи арзишхо сухан меронад.халки мо.
ШН