Алҳазар аз худозадагон!
Дар фазои беҳадду канори иттилоотӣ садҳо ҳазорон нафар талоши комёбиву муваффақиятҳоро дошта бошанд ҳам, метавон изҳор дошт, ки аксарияти куллии онҳоро ҳадаф на пешниҳоди маълумот барои болоравии маънавиёти мардум, балки ғараз аз худмуаррифиву шӯҳратёбӣ асту халос. Ҷумлаи сершумори блогеру амсоли онҳо бошад, фармоиши муайяни хоҷагони пасипардаи ифротзадаро таблиғу ташвиқ мекунанду ин амал воситаи дарёфти маблағи зиндагӣ барои онҳост. Лекин, дар доираи ин гурӯҳ метавон нафароне дучор омад, ки барояшон бӯҳтону иғвоангезӣ, дасисакорӣ ва палидии разилона “касб”- и доимӣ шудаасту хок маблағгузорӣ мешавад ё не, аз сафсаттаю ҳарзагӯӣ бефара нашуда баръакс ҳаловат мебаранд. Зеро, бадзоту ҳаромизада ҳастанду пайрави шоистаи Иблиси малъун мебошанд. Ҳазорон афсӯс, ки дар байни аҳли башар иддае чунин балозадагонро метавон мушоҳида кард.
Ин тоифаи мурдорони хунмак (вампирҳо) то даме, ки майнаи башариятро олуда накунанду гумроҳ насозанд, бароҳат хобашон намебарад. Аз ҷумлаи чунин аблаҳони ашаддӣ Иқболбии худозадаро метавон мисол овард, ки ҳамарӯза вақтҳои фориғ аз айши ҳамҷинсгароӣ бо наҳзатиёни палидро дар шабакаҳои иҷтимоӣ бо баддаҳонӣ мегузаронад. Пай бурдан мумкин аст, ки муҳтавои гуфтаҳои Иқболбии ноҷинсро хоҷагонаш тарҳрезӣ кардаанд, лек ӯ ҳамчун ғуломи халқабаргӯши бомаҳорат нақши худро бо шавқу завқ, аз таҳи дили бадкинааш иҷро мекунад.
Ваҷоҳати палидона, овози гӯшхароши мушона, ҳаракатҳои асабонию парокандагии маълумоти пешниҳодгашта ва даҳҳо амалҳои дигар шаҳодат медиҳанд, ки Иқболаки ҳамҷинсгаро аз қаҳру алам, ғазаб месӯзад. Чунки, хуб медонад суханҳояш пуч ҳастанду беасар ва ҳатто атрофиёнаш ба он бовар надоранд. Маҳз, бадгӯиву баддаҳонӣ, иғвоангезиву дасисабозӣ, макру фиреб, хунхориву хиёнат, палидиву разилӣ, аблаҳиву нобакорӣ ва садҳо сифатҳои шайтонӣ хоси тинати наҳзатиёни худозада мебошанд, ки сардории Кабирии фосиқу чоплусони думбардорашро Иқболбии мунофиқ намояндагӣ дорад. Ҷомеаи солимақлу равшандил аз чунин палидони махав ва бадандеш дурӣ меҷӯяд ва мебояд ононро дар беморхонаҳои махсуси ифротзадагони песу махав ҷойгир сохт, ки ҷомеа аз сироятёбӣ дар эмин бошад. Вагарна, ин мазҳабфурӯшони ҳамҷинсгаро майнаи чанде соддалавҳоронро олудаю гумроҳ месозанд. Мебояд ҷомеа ва фардони соҳибдилу соҳибватан аз ин палидони наҳзатӣ дурӣ ҷӯянду фирефтаи буҳтонҳои бофтаашон нагарданд.
Итминони комил дорам, ки ҷомеа аблаҳони наҳзатиро гӯшанишинӣ ва беовозӣ мефармояду покдилони меҳанпараст, соҳибдину бо нангу номус тамоми нерӯи худро баҳри созандагиву бунёдкорӣ равона хоҳанд кард. Зеро мафкураи солим, хайрандешӣ ва заҳмати фидокоронаи ободонӣ пешаи доимии миллати куҳанбунёду фарҳангсолори тоҷик буд, ҳаст ва мемонад.
Собиров М.С. – дотсенти кафедраи экология ва ҳифзи табиати факултети геоэкология ва туризми МДТ “Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров”