Хоки Тоҷикистон кӯр кунад наҳзатиёнро!
Дар замони муборизаи иттиолотӣ танҳо ҷомеае муваффақи комёбиҳо мешавад, ки нияту орзуҳояш поку мақсадаш пешбурди башарият бошад. Баръакс, ҳар нафаре, ки ба манфиати нафар ё гурӯҳи алоҳида даҳон боз мекунад даҳонвоз боқӣ мемонаду оқибати аъмолаш чун душмани ҷомеа эътироф гардидани ӯ мебошд. Манзалати чунин нафарон беш аз иғвогару дасисабоз, тӯҳматбофу фиребгар хондани онҳо чизе нест. Шармандаи ҷаҳонанду бо тарки ҳисси шармӣ аз он бехабаранд к-ро дидаву каду нодида гумон доранд, ки гирди ин ҷисми дидаашон давр мезананду ба мақсади нопоки худ мерасанд, чӣ тавре, ки фоҳишаи танфурӯш ба ниятҳояш расида бошад?! Магар намедонанду аз аркони дини мубини Ислом бехабаранд, ки дунё дурӯза асту ҳар амали ношоистароҷазои сазовор рӯзи дигар интизор аст! Ё ақл надоранд, ки дарки ин маънӣ кунанд?
Охир сарсониву ватангадоиашон кам буд, ки сӯи Ватани аҷдодӣ сангпартоӣ мекунанд? Рӯзе мерасад, ки бо обу хоки Ватан ташнаву зор мешаванд, вале ин обу хок ин палидони ташкилоти террористию экстремистии Ҳизби наҳзати исломро нахоҳад бахшид! Зеро, аз қадами палиди онон обу хоки муқаддаси кишвари тоҷикон мабодо олуда гардад, беҳтар аст, ки аз палиду нокасон дур бошем.
Мирраҳмони бухороӣ дар изҳороти худ бо ҳимоя аз наҳзатиёни ифротӣ ишорае ба нидои саги вафодор кардааст, ки хеле бомавриду ҳикматангез аст. Дар ҳақиқат саг махлуқе аст, ки қадри пораи ғизои дарёфтаашонро солҳои тӯлонӣ пос медорад ва нашояд ӯро ба наҳзатиёни хоини бевафо баробар хонд. Худҳамин мисолу маҷоз басанда аст, ки ҷаҳониён ба наҳзатиён баҳои воқеӣ диҳанд. Лекин, худи наҳзатиён, ки ақлу идрок бой додаанд, инро ҳаргиз фаҳму фаросат нахоҳанд кард. Зеро, мутеи хоҷагони маблағгузори хориҷианду виҷдону имони наҳзатиён дар сандуқи ин аҷнабиён маҳфуз ва зери қулф аст, ки кушодан амри маҳол аст.
Эҳтимол меравад, ки пагоҳ маркаби меҳнаткаш, ки бо якравиаш машҳур аст, низ нидоъ кунад, ки наҳзатиёнро ба ӯ нисбат надиҳанд. Зеро, маркаб ба соҳибаш хизмат мекунаду линг намепаронад. Наҳзатиён бошад, агар луқмае бегона аз хоҷагони аҷнабӣ пайдо кунанд, моили он сӯ мешаванд, ки аз рафторҳояшон ҳувайдост. Гумон дорам, ки моён шоҳиди он воқеа мегардем, ки рӯзе мерасаду ҷасади беҷони палидони наҳзатиро ҳатто хоки мамлакати бегонаи насронӣ қабул намекунаду рӯпарто менамояд. Баъдан, маҷбур мешаванд, чун бутпарастон ин ҷасади палидро оташ зананд, сӯзонанд. Илтиҷо дорам, ки хокистари ин ҷасадро дар сандуқи оҳанӣ ҷой кунанд, ки мабодо обу хоки муқаддаси офаридаи Аллоҳро олуда накунанду палидиашон баҷаҳон пароканда нагардад.
Боқӣ мукофоту муроот ба Худованд аст, ки наҳзатиёнро қозии воқеӣ аст !!!
Собиров М.С.-дотсенти кафедраи экология ва ҳифзи табиати факултети геоэкологияи МДТ “Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров”