Изҳорот: Хоинони хонасӯз
Рӯзҳои охир садои хоинони миллати тоҷик чун шамоли гирдоби сахтаз ҳар сӯ моро иҳота карда истоддааст. Бо вуҷуди он, ки онҳо дар сарзамини мо зиндагӣ намекунанд вале чун шер аз дуриҳо истода ба мо ҳуҷум мекунанду зарар маерасонанд. Муҳиддин Кабириву Муҳаммадиқболи Садриддин аз зумраи онҳое мебошанд, ки “хона шеру майдонғариб” онҳоро ҳамчун хоинони миллат мардуми тоҷик мешиносад ва эътироф намекунад. Зеро ҳар як баромадҳову эътирозҳои онҳо беасос мебошанд, ки мардум аз шунидани он хаста шуданд ва масхара мекунанд. Дар вақти баромадҳояш агар мушоҳида намоем, кас пай мебарад, ки зари он рӯй ниқоби дигаре пинҳон аст, ки аслияти вайро нишон медиҳад.
Имрӯзҳо агар дар тамоми ҷаҳон мушоҳида намоем нооромову батартибиҳо ҳукмфармост, мардум сарсону саргардон ба ҳукумати худ эътироз баён менамоянду аз паси ки рафтанашонро намедонанд. Сохтори давлатдориро вайрон кардан осон вале онро сарҷамъ намудаву ба сулҳу осоиштагӣ овардан ва ба боварии мардум сазовор шудан кори мушкил аст. Мо миллати тоҷик бо сарвару Пешвои худ ҳама мушкилиҳои расидан ба Истиқлолиятро тай намудем ва муттаҳид гаштем ва намегузорем, ки ҳамранги Муҳиддин Кабириву Муҳаммадиқболи Садриддин барин сагони дайдуи кучагӣ осоиштагии мардуми моро халалдор расонанд. Аслан онҳо аз сагҳам бадтаранд, зеро саг дӯстивафодор аст.
Мақсади он хоинони миллати мо низ ҳамин аст вайрон намудани осоиштагӣ дар Тоҷикистон ва сарнагун намудани миллати тоҷик аст, ки ҳеҷ гоҳ ба мақсадашон намерасанд. Бешармиву бефаросатии онҳо ҳадду ҳудуд надорад. Онҳо мехоҳанд, ки мардуми мо низ чун мардуми мамолики дигар сарнагун гарданд ва сохти давлатдориро вайрон намоянд, ин амри маҳол аст. Мо ҳеҷ гоҳ ба гапҳои бофтаву иғвоангезонаи онҳо бовар намекунем ва нахоҳем кард. Шавад, ки паи ин хоинони миллат аз рӯи замин рӯфта шавад.
Мо тарафдори сулҳу амонӣ ва осоиштагӣ дар рӯи замин ҳастем!
Биоишаи Назар