Таърих таҳрифро намепазирад…
Қарни ХХ бо ҳама гармию сардӣ, бурду бохт, чангу талошҳо, гирумону даргириҳояш паси сар шуду инсоният ба қарни XXI бо умеду орзуву нақшаҳои азим қадам гузошт. Тўли сад соли охир аҳолии сайёра чор баробар афзуда, инсоният охирин гўшаҳои дастнораси заминро кашф кард ва ба фатҳи коинот рў оварда истодааст. (ихтиёри дар Моҳ зиндагӣкардан доранд).
Дар интиҳои асри ХХ ва оғози асри XXI инсон шоҳиди рўйдодҳои бузург ва ҳайратангези ҷаҳони пуртазоду пуртаҳлука гардид, ки дар бештари ҳолат «муаллиф» худаш мебошад.
Давлатҳои абарқудрат бо истифода аз тамоми имконитяи мавҷуда, мавқеи афзалиятнокии худашонро муаррифӣкардан мехоҳанд ва барои расидан ба ин мақсад аз ҳеҷ кор рўй наметобанд. Раванди глоболизатсия – ҷаҳонишавӣ, дастрасии умум ба васоити ахбор, убур кардани марзи тамаддунҳо аз як тараф, агар раванди табиӣ бошад, аз ҷониби дигар ба рўхияиинсонтаъсири манфӣрасонида, барои коҳиши арзишҳои асили миллӣ зарба мезанад.
Давлатҳои тозаистиқлол зери фишори низомҳои сиёсӣ дар талоши таҳкими истиқлолият, тақвият бахшидани худшиносиву худогоҳии миллӣ ва ёфтани мақому манзалати муносиб дар ҷомеаи муосир омодаанд, ки эҳёи давлату миллати хешро бо ҳар роҳ амалӣ карда бошанд.
Мардуми фарҳангсолори Ҷумҳурии Тоҷикистон бо истифода аз ақлу хиради азалӣ, адабиёту фарҳангу маданияти волои миллӣ ба пешвози санаҳои тақдирсози миллӣ (31- солагии Истиқлолияти давлатӣ, 30 – солагии Иҷлосияи XVI Шўрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон) бо меҳнати ҳалолу талошҳои созанда машғул буда, қўшишба харҷ додаистодаанд, ки«бе вайрон кардани полези бегона» фазои орому сулҳу суботу ваҳдатихешро рушд ва ҳифз намоянд.
Вале, ҳодисаҳои ахири наздисархадӣ (Тоҷикистону Қирғизистон), кисолҳои охир(тибқи маълумотикоршинос Абдуллоҳ Раҳнамо100 сол боз идомадорад)боздар васоити ахбори омма мавриди баррасии умум қарор доранд, моро водорсохти қалам ба даст гирифта, андешаҳои худроиброз намуда бошем.
Меғўянд,ки обу замин неъмати Парвардигорастубароизиндагӣасос. Чонзодевугиёхевуҷонваренест, ки бидуни обу хок зиндагӣ кунадвазинда бошад. Тибқи маълумотивасоити ахбор(бештар шабакаи иҷтимоииинтернет)сабаби даргириҳои сарҳадӣзамину об буда, гўёмардуми қирғиз намехоҳанд, ки ин неъмати худододро бо ҳамсоягонбо ҳам бинанд,онро соҳибӣдоштабошанд. (оби Исфарадарёро, хайрият ки, номи дарё Нарын, Чуй, Таласне…).
Оё,қирғизҳомақоли«ба Худо додаҳо ситеза накун, ки ба онҳо Худо додааст» - ро намедоданд, ё донанд ҳам даркнамекунанд, китоҷиконмиллати худоназаркардамебошандутабиати биҳиштосо, захираизиёдизамину об доранд ва шукр мекунанд, ки бакўмакикасеву чизениёз надоранд. Бо амри тақдир, ки ҳамсояҳои«хайрхоҳ» доранд, кибаъзаназ бахти мардуми тоҷик ғаш мекунандуба «сангпартоивусангбозӣ»сар мекунандубоз шарм надошта, дар саргахи об«видеонаблюдение» мемонанд.
Эй мардум, эй ҳамсояҳоигиромӣ,ҳайфаст, ки тули асрҳо ҳамсояедуто ҳол табиат,феълу хўй, хулқу атвори тоҷиконронамедонед.Аз сарвату захираҳоимо гиред, ҳўред, истифода баред, лекин «ба намакдон туф накунед», ки қаҳруғазабиХудосахт аст: Чўби Худо садонадорад, агар занад даво надорад. (аз ёд кунед, қирғизҳо минбаъд вақти санг задан ба сари мардуми меҳнаткаш, пирони нурониву занонитоҷик шояд ба ёдатон расад)
Аз рафтори як тоифабеақлонимрўзҳо мардуми шарифи тоҷик дар хавф асту тоҷикони маҳалҳоиназдисарҳадӣовораву саргардон ва мутассифонабаъзеоилаҳоро соя ғамгирифт.
Гуфтаниҳозиёд аст, лекин бо ҳаминкифоянамуда,ба мардуми қирғизфаҳму тавфиқ, шарму ҳаё,адлу инсофудархост намуда, гуфтанием,ки«зўри беҳудамиёни шикаста». Ҳамсояро интихоб намекунанд,лекинимрўзҳамин хел ҳамсояҳоедорем, киодоби хамсоягиро ё намедонанд ё донистан намехоҳанд.
Қодирова М.А. – сармуаллимаи кафедраи назария ва методикаи таълими забони модарӣ