“Минбарсоз”-и аблаҳ (қисми 2)
(қисми 2)
Тасодуфан дар шабакаҳои иҷтимоӣ бо барномае зери тахаллуси “Минбари муҳоҷир” рӯ ба рӯ гаштану ғазабу нафраташ нисбат ба муассисону ровиёни барномаи зикрёфтанд хеле афзуд. Аввало, мебоист, ки мувофиқи унвони барнома, ин платформа бояд гӯшаи ибрози андешаи муҳоҷирон бошад, на ҷилвагариҳои Муҳаммадиқболи иблиссифат! Баъдан, суҳбату муколамаи нафарони муроҷиат дошта дар заминаи эҳтироми ҷонибҳо бояд суръат гирад. Гарчанде, ки ба андешаҳои якдигар розӣ набошанд ҳам, сеюмӣ, ягон ҷомеа намепазирад, ки аз минбари барнома майлу хоҳиши баранда, иҷро гардаду посуху суханҳои дигарон ногуфта, бурида ва ҳатто таҳти мазоқомезӣ қарор гирад.
Иқболбии ҳамҷинсгаро аз рӯи одатҳои пешинааш худро “шоҳ”-и барнома пиндошта ба нафари ҷониби ақидаҳои ифротиаш сӯҳбатро ба маҳдудияти вақт ва мамониати мегузаронид ва агар андешае муқобили мавқеи ифротгароӣ бошад, бо саволҳои бадкинаву буридани сухан мехост андешаи нафаронро дар дигар самт тағйиру намоиш диҳад. Алалхусус, ваҷоҳату намуди зоҳирии ин занакмиҷози бадриш аз бадниятиву сиёҳдилӣ, иғвоангезиву дасисабозиҳои Иқболак гувоҳӣ медод. Нафратовар он аст, нафари ватангадо бешармона ба таҳлили рӯйдодҳои кишвари аҷдодӣ пардохтааст. Бо ғарази ирсӣ ва фармоиши хоҷагони аҷнабӣ хабарҳои бофтаю сохтаи баъзе нафарони худозадаро чун ҳақиқати воқеӣ нишон доданисту ҳангоме, ки бо далелҳои қатъӣ хато будани ақидаҳояш ошкор мешавад, руҳияту авзояш тағйир ёфта, асабонӣ мешаванд. Дар ин лаҳзаҳо аён мегардад, ки Иқболбии бадзоти ноҷинс ниёз ба табобати равоншиносон дораду мебояд фавран дар беморхонаи касалиҳои руҳӣ бистарӣ карда шавад. Дар акси ҳол, чун саги девонаи сироятзада бо газидани дигарон манбаи паҳни беморӣ мегардад, ки хатаровар бар ҷомеа мебошад.
Дар ҷараёни шиносоӣ бо барномаи мазкур ва нуқтаро дарёфтан, ки он ба ҳаёти муҳоҷирони меҳнатӣ ҳеҷ рабте надораду минбари хешгонасозию хартозии маркабон будаасту халос. Бар ивази хурдагириҳои барандаи фосиқ мебоист дар барнома масъалаҳои марбут ба муҳоҷираш ҳаллу фасл гарданд. Вале, Иқболбии мунофиқ , чун кампири кӯҳнадард нисбати пулакӣ будану набудани системаи маорифу тандурустии кишвари соҳибистиқлоламон суханчинӣ мекунаду аз ҳаёти муҳоҷирон сухане намегӯяд. Аҷиб он аст, ки нафари ватангадову зархаридро чӣ кор аст ба ҳаёти ҷомеаи мо! Иқболии ноҷинсро чӣ ҳуқуқи маънавӣ ҳаст, ки ҳаёти ҷомеаи моро таҳлил кунаду носазо гӯяд. Ӯ аз куҷо донад, ки сабабу натиҷа бо ҳам тавъаманду фақат аблаҳ онҳоро дар ҷудоӣ баррасӣ менамояд.
Собиров М.С. – дотсент, мудири кафедраи экология ва ҳифзи табиати факултети геоэкология ва туризми МДТ “Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров”