Баҳси сарҳадии ду кишвар
Дар замоне, ки сулҳ ҳукмрон аст, чаро мардум ҳатман роҳҳои халалдор кардани ин мувозинат ва сулҳро меҷӯянд. Оё ягон ихтилофи ҳаёти одамон ва бехатарии онҳо вуҷуд дорад. Дар мавриди сарзамини мо, бешубҳа, Тоҷикистон тавоноӣ ва мавқеъи худро дар байни дигар кишварҳои ҷавону рӯ ба тараққӣ собит кардааст. Имрўзҳо на танҳо ҳукумати ҷумҳурӣ, балки мардуми поквиҷдону заҳматкаши тоҷик низ барои ободиву ободии кишвар саъю кўшиши зиёд доранд. Хукумати давлат кушиш дорад, ки дар тамоми гушаю канори мамлакат, дар тамоми шахру дехот шароити зиндагонй бехтар шавад. Тамоми корхо на танхо барои ободонии чои истико-мат, балки бахри баланд бар-доштани савияи маориф, инчунин бо кор таъмин намудан дар дохили республика, ки яке аз мухимтарин чихатхои хаёти халк ба шумор меравад, ба чо оварда мешавад. Дар чунин як замони душвор, ки дар саросари ҷаҳон хонагӣ ҳукмронӣ мекунад, Тоҷикистон талош дорад, ки дар ҳоли ҳозир боқӣ монад.
Боз ҳам ҳамаро аз муноқишаҳои марзии Тоҷикистону Қирғизистон нигарон кардааст. Ҳукумати Қирғизистон бояд аз хисороти амиқи даргириҳо ва задухӯрдҳои онҳо огоҳ бошад. Воқеан, дар натиҷаи ин ҳодисаҳои бемаънӣ бисёриҳо, аз ҷумла мардуми оддӣ азоб мекашанд.
Точикистон имруз миллати бузург аст! Хама чиз мисли пештара нест, имруз Точикистон назар ба солхои пеш республикаи тараккикарда, шукуфон аст, ки вай комилан кодир аст барои худ ва барои халки худ истода бошад. Ба шарофати ҳама гуна дастгирӣ ва фаъолияти ҳукумат, ки онҳо ба мо мерасонанд, то имрӯз мардуми мо дар роҳи рушд ба комёбиҳои бузург ноил гаштаанд. Яке аз бузургтарин дастовардҳо он аст, ки наслҳои оянда дар болои сари худ осмони софу осоишта доранд. Ва мо бо тамоми дилу чон умедворем, ки ин дар оянда хам давом мекунад.
Бигузор ин задухурдхо ва ихтилофхои сархаддй нихоят хотима ёбад ва сулху амонй, ки ба халкхои хар ду мамлакат эхтиёч дорад, хукмфармо бошад. Охир, бехатарии одамон дар мадди аввал аст.