Ҳамҷинсгаро макони ҳаммислонаш ёфтааст
Ахлоқи маънавӣ дар табиати инсон дар ҳамбастагӣ бо шуур ӯро аз дигар махлуқоти зиндаи сайёра мақоми болотарро насиб донистааст. Одобу ахлоқ, урфу одат, анъанаю русумҳои ҷомеаи инсонӣ бошад, сатҳи тамаддуну фарҳанги миллати алоҳидаро инъикос менамояд. Таҷассумгари ҳастию таърихи миллат дину мазҳаб низ ба шумор меравад, ки мероси гаронбаҳо ва мояи рушди миллату давлатдории миллӣ маҳсуб меёбад. Агар фарде аз ин қолаби анъанаҳои миллӣ қадаме каҷ ниҳод, шармандаву шармсори мардум аз маъракаи инсонӣ берун меафтад.
Яке аз муқаддасоти ҷомеаи инсонӣ институти оиладорӣ мебошад, ки қисми муҳими давлатдорӣ ва инъикосгари солимии ҷомеа аст, ки аз розигии марду зан барои зиндагонии якҷоя маншаъ мегирад. Алоқаи марду зан дар доираи оила барои саломатии фард ва давомёбии авлод тавассути тавлид ва тарбияи фарзанд маънидод мегардад. Аммо, чӣ тавре мушоҳида мегардад, солҳои охир дар мамлакатҳои мутараққӣ ба монанди Нидерланду Фаронса нафароне, ки майл ба ҳамҷинси худ доранду ҷинси муқобилро маъқул намедонанд, ки дар баъзе мамлакатҳо қонунҳое қабул карда шуданд, ки зиндагонии якҷояи ду ҷинси якхеларо иҷозат додаву онҳоро на падару модар, балки “волидайни №1” ва “волидайни №2” хонанд. Ин аломати касодии фарҳанг ва таназзули ҷомеа маҳсуб ёфта барои ҷомеаи мусалмонӣ амали қабеҳи ҳаром шуморида мешаваду ҷазои сазовори ин бандагон оташи сӯзони ҷаҳаннам аст.
Тоҷикону тоҷикистониён, ки аксарияти мардум ба дини мубини Ислом ва мазхаби ҳанафӣ шомиланд, ҳамҷинсгароиро бадтарин бадзотӣ медонанду ҳамеша маҳкум мекунанд, ки ин тоифа разилтарин фарданд. Тамошои қисми 7-и филми мустанади “Хиёнат” воқеияти имрӯзаро ошкорона ва рӯирост инъикос намуда исбот менамояд, ки мубаллиғи “номдор”-и наҳзатиёни ифротии хоини Ватан Муҳаммадиқболи Садриддин ба ҳамҷинсгароӣ майл доштаасту ба ҷои “маҳбуба”и “маҳбуб”-еро хоҳон аст. Эҳтимол меравад, ки сабаби асосии кӯчидани ӯ ба Аврупо пайвастанӣ бо ҳамҷинсгароини маҳал бошад, ки касе ин тоифаро дар он ҷой маҳкуму маломат намекунанд. Вале, ин мусибатзадаи амали аблаҳонаи падараш майли худро рӯпӯш намуда ҷор мезанад, ки ҳимоятгари дини Ислом асту Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ба мусалмонон зиндагии оромро муҳайё кардан намехоҳад. Ҳол он, ки исботи ҳамҷинсгароии ӯ гувоҳӣ медиҳад, ки ин касифи ҳаромӣ минбари наҳзатиёнро барои худ мавқеи ниқобӣ намудаву мақсади нопокаш - гирифтани алами нопокию нокомиаш аз гумроҳсозии ҷавонону зиёдшавии гаравидагони ҳамҷинсгароён мебошад. Матлаби ниҳониаш на барои ислом, балки зиёд кардани нафарони ҳаммисли худаш асту халос!!!.
Пас, ҳар як фарди бо нангу номуси Ватани маҳбубамон аз тамошои филм дар бораи амалҳои муғризонаи Муҳаммадиқболи Садриддин ва ҳомиёни ифротгарои ӯ - наҳзатиёни палид андешаронии воқебинона кунанду аз ин палидону разилони инсонсимоииблиспеша худро барканор гиранд. Вагарна бешарафию беномусӣ чун М.Садриддин онҳоро интизор аст!!!
М.С.Собиров – дотсенти кафедраи экология ва ҳифзи табиати факултети геоэкологияи МДТ “Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи Б.Ғафуров”
М.А.Дадобоев – сармуаллими кафедраи геоэкология ва методикаи таълими факултети геоэкологияи МДТ “Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи Б.Ғафуров”