Муҳаммадиқболи Садриддин бешарафӣ ҳам ҳад дорад!
Муҳаммадиқболи Садриддин яке аз чеҳраҳои касифтарин ва лаинтарин одамҳоест, ки ҳамеша ба зиддин миллати тоҷик ва давлату ҳукумат ҳарф мезанаду сухан мекунаду сафтатта мебофад ва дурӯғпароканӣ мекунад. Шарафу номус чизи таҷовузнопазир аст, агар ин ду арзиши инсонӣ рахна шуд ва инсон бешарафӣ ва беномусии худро ба ноамоиш гузошт, ҳатман дур ё зуд шарманда ва радди марака хоҳад шуд. Ин бузриши бемаърифат ва хатороҳ ва гумроҳ ва бетамиз аз сақат гуфтану бедин хондани мардуму миллати мо ибо накарда, ҳамеша дар пояи дурӯғ дар шабакаҳои иҷтимоӣ худро журналист муаррифӣ намуда, сафсатахонӣ мекуанд. Ин касифи бешараф ва шайтонбача бо иблисии худ ҳаёти дигаронро ториккардан мехоҳад. Хуб аст, ки бори ифшои чеҳраи лаини ин гуна хоинон корҳое ба сомон расонида мешавад.
Дар филми хиёнатқисми 7 доир бабешарафӣ ва қаллобии Муҳаммадиқболи Садриддинсухан меравад. Бо баробари тамошои ин филм ба хулосае омадем, ки ў як шахси қаллоб, фиребгар, хиёнаткор буда, бо роҳи фиреб аз мардум маблағи зиёдро гирифта будааст. Аз филм бармеояд, ки ў аз овони хурдсолӣ душвортарбия буда, маълумоти нопурраи миёна дорад.
Муҳаммадиқболи Садриддин писари яке аз таъсисдиҳандагон ва ТЭТ Ҳизби наҳзат Садриддинов Қаландар мебошад. Бефаросатӣ ва бешармие, Муҳаммадиқбол аз ҳисоби оне, ки азтарбияи нохуби падараш МуллоҚаландарсарчашма гирифтааст. Падару ў шахси масъул барои тақсимоти маводи озуқа барои гурезагон, ки аз тарафи ташкилотҳои башардўстона дода мешуд ба ҳисоб мерафт. Аммо Мулло Қаландар ин маводҳоро ба гурезагон тақсим накарда ҳакки онҳоро медузид. Аҷоибаш он аст, ки ин мубаллиғон бо вуҷуди доштани камбудиву нуқсонҳои зиёди ҳаётӣ ва ноҷавонмардиҳо нисбат ба наздикону пайвандони худ аз камбудиҳои як давлат ва як миллат бо сухан мегӯянд.
Ин филми мустанад нишон дода тавонист, ки воқеан Муҳаммадиқболи Садриддин, ки бо гуноҳи падараш ба доми бачабозон гирифтор гаштааст, руҳан шахси солим нест. Вай нокомӣ ва шикасти худашро на аз падараш, на аз худаш, балки аз атрофиёнаш медонад.
Ин ҷо матлаб он аст, ки ҷавонони гиромиқадр, ки аз руҳияи ў огоҳ нестанд, бояд донанд, ки дағ-дағаи Муҳаммадиқболи Садриддин на барои ислом, балки барои зиёд кардани нафароне аст, ки мисли худаш гарданд.
Гумон мекунам, ки ин филми ҳуҷҷатӣ барои хулосаи дуруст баровардани нафароне, ки дар сомонаҳои иҷтимоӣ ҳарзаҳои Муҳаммадиқболро гўш ва ё пайравӣ мекунанд, мадад мерасонад.