Изҳорот: Шараф чизи таҷовузнопазир аст
Мисраи дуюми он чунин аст: “Ҳар он кас, ки шараф дорад, кабир аст”. Рӯзгори талхи яке аз нафарони шинохтаи ташкилоти террористӣ – экстремистии ҲНИ Муҳаммадиқболи Садриддин нишон дод, ки воқеан ҳам барои инсон шарафу номус аз ҳами чиз қимат меистад. Бояд он поймол нашавад. Таҷовуз нагардад. Дар сурати тоҷовуз шудан одам ҳайсияти хешро аз даст медиҳад. Шараф алоқамандӣ ба дин надорад. Агар он як нафари бошараф аз дигар динҳо ҳам бошад, ба гуруҳи инсонҳои ҳақиқӣ ва комил дохил мешавад. Аммо барои ғурури инсонро шикастан бояд шарафи онро нбуд кард. Муҳаммадиқболи Садриддин, ки худ қурбони ҳадафҳои бешарафонаи падараш Мирзо Қаландар шуд, дар давраи бачагӣ ва беақлӣ аз ҷониби қумондон Ғулом таҷовуз гардида, шарафу номуси хешро аз даст додааст. Агар ӯ ба ихтисосҳои дигар аз ҷониби падар ҷалб мешуд, бо боварии комил гуфта метавонем, ки яке аз мутахассисони варзидаи ягон соҳа мегардид. Мутаассифона хатое, ки падар дар Афғонистон кард ва онро ба як мулло бовар намуд, ба зиндагии Муҳаммадиқболи Садриддин латмаи калон ворид шуд. Муҳаммадиқболи Садриддин ба ҷаҳоне алоқамандӣ зоҳир кард, ки аз рӯи қавонини исломӣ дуруст намеояд. Тавре аз гуфтаҳои аъзоёни собиқи ТТЭ ҲНИ бар меояд, ин бачаи хурдсол ба як бемории калон гирифтор шуда, аз чаҳорчӯбаи инсонӣ берун рафт. Баъдтар пас аз фурӯ рехтани пояҳои ташкилоти террористии ҲНИ дар Тоҷикистон Муҳаммадиқболи Садриддин ҳамчун як чеҳраи барчастаи исломӣ дар сомонаҳои интернетӣ пайдо шуд. Ин ҳайсиятбохта аз номи ислом ва паёмбари он чи корҳое, ки ба анҷом нарасонид ва чи туҳматҳое ба сари мардуми тоҷик намуд. Аз афти кор маълум буд, ки барои миллатдӯстӣ ба он чизе намерасад. Ин масъала собит кард, ки Муҳаммадиқболи Садриддин ҳайсият мардӣ надорад. Ин одами бемор буда, шарафу номуси худро бохтааст. Мо боварии комил дорем, ки мардуми тоҷик шахсияти чунин бешарафонро мешиносад ва сиёҳро аз сафед фарқ мекунад.
Кайхусрав Каримов–устоди ДДХ